Youthquake

Youthquake

«Το λεξικό της Οξφόρδης ανακοίνωσε πως η λέξη της χρονιάς για το 2017 είναι ο όρος Youthquake, αναγνωρίζοντας την δυναμική της γενιάς του μιλένιουμ.

Ο ορισμός της λέξης είναι «οι σημαντικές πολιτισμικές, πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές που πυροδοτούν οι δράσεις και η επιρροή των νέων ανθρώπων».

Οι λεξικογράφοι του λεξικού διαπίστωσαν πως η χρήση του συγκεκριμένου λήμματος (youth=νεολαία/quake=σεισμός) πενταπλασιάστηκε μεταξύ 2016-2017.»

Πηγή: Kathimerini, Youthquake

Πολύ όμορφα ως εδώ. Τι σχέση έχει αυτή η έννοια με τους δικούς μας «μιλένιαλς»?
Στην Ελλάδα του 2017 της οικονομικής, πολιτισμικής, κοινωνικής, ηθικής και τέλος πολιτικής κρίσης, που εξακολουθεί να εμφανίζει αλλεργικά συμπτώματα σε κάθε τι νέο (εκτός κι αν έρχεται απ’ τας Ευρώπας) οι νέοι μας μόνο σεισμό δεν προκαλούν. Ναι, είναι γεγονός πως ολοένα και περισσότερα παιδιά βλέπουμε να μετέχουν και να αριστεύουν σε διαγωνισμούς νεοφυών επιχειρήσεων αλλά και σε μαθητικές Ολυμπιάδες μα η πραγματικότητα είναι αποκαρδιωτική.

Εάν συζητήσει κανείς με τη γενιά αυτή, αδιάφορους μαθητές, μέτριους αλλά και αριστούχους θα δει εύκολα ένα κοινό σημείο, τα θνησιγενή όνειρα τους. Όλα τα παιδιά αυτής της γενιάς δεν μου μιλάνε με απαισιοδοξία για το μέλλον μα με έναν αναυριχιαστικά κυνικό ρεαλισμό, βουτηγμένο στην παθητικότητα… «Αφού δεν υπάρχει μέλλον γιατί να σκάμε?» 

Οι μόνοι που δεν φταίνε γι’ αυτή την κατάσταση είναι αυτά τα νέα παιδιά, αλλά και για την κατάσταση (ασύγκριτα τραγικότερη) που αντιμετώπισαν οι τότε έφηβοι μετά το ’22, μετά το ’45 έφταιγαν? Πάντα φταίνε οι μεγαλύτερες γενιές και ειδικά στην δική μας περίπτωση. Πλάσαμε έναν εφήμερο πολιτισμό, του εύκολου χρήματος και της φθηνής ποιότητας και καταντήσαμε και την ζωή φτηνή και πρόσκαιρη. Αποστραγγίξαμε κάθε όνειρο, το αντικαταστήσαμε με ένα φθηνό υποκατάστατο made in China και προσκυνήσαμε το δόγμα «να βγάζεις λεφτά εύκολα, να δουλεύεις λίγο, να βρίζεις το κράτος και να είσαι και πολύ μάγκας«. Η πολύ μαγκιά μας έφαγε κι έφαγε και τους νέους μας.

Η απαισιοδοξία μας έχει περάσει στις νέες γενιές και τις δηλητηριάζει. Μέχρι και το σχολείο εκμηδενίσαμε. Το καταστήσαμε προπαιδευτήριο εξετάσεων που κι αυτές με τη σειρά τους σε σχολές φυτώρια ψηφοφόρων και μελλοντικά ανέργων επιστημόνων. Δεν είναι δυνατόν τόσοι επιστήμονες απ’ αυτή τη χώρα να διαπρέπουν στο εξωτερικό (οπως κι από πολλές άλλες φυσικά) κι εμείς να επαναπαυόμαστε στο τσιτάτο «η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της». Η Ελλάδα είναι οι Ελληνες κι αυτοί είμαστε εμείς. Εμείς τρώμε τα παιδιά μας και πρέπει να βάλουμε ΕΜΕΙΣ ένα τέλος σε αυτόν τον κανιβαλισμό.

Εμείς έχουμε καθήκον και μάλιστα ιερό απέναντι στις νέες και τους νέους που έρχονται να στεκόμαστε με ψηλά το κεφάλι, με βλέμμα καθαρό να αναντιμετωπίζουμε το μέλλον και την κάθε δυσκολία με το μάτι του Ζορμπά, με δίψα για καθετί νέο και λαχτάρα για το αύριο όσο δύσκολο κι αν είναι. Γιατί αυτή η νέα γενιά, αν της βάλουμε πλάτη θα τον κάνει τον σεισμό της, θα τρομάξει τον Εγκέλαδο και θα γεννήσει το θαύμα της. Γιατί είναι από καλή πάστα αυτά τα παιδιά…

Advertisements

Απαγορευμένος Καρπός

Απαγορευμένος Καρπός

Κατά την Παλαιά Διαθήκη, αφού ο Θεός δημιούργησε τους πρωτόπλαστους και τους τοποθέτησε στην Εδέμ το μόνο που όριο που έθεσε ήταν να μη γευτούν τον απαγορευμένο καρπό. Μετά από παρότρυνση του «καταραμένου όφεος» έκοψε ένα μήλο η Εύα, το δοκίμασε και έπειτα το προσέφερε στον Αδάμ που κι αυτό με τη σειρά του έφαγε ένα κομμάτι. Πολλή φασαρία για ένα μήλο όμως. Τι συμβολίζει άραγε ο απαγορευμένος καρπός;

Πρέπει να συνυπολογίσουμε πως ο μύθος αυτός (περί τέτοιου πρόκειται σαφώς) απευθυνόταν σε ημιάγριους ανθρώπους, δίχως παιδεία στην πλειονότητα τους, οι οποίοι πειθαρχούσαν μόνο στην εξουσία του ισχυρότερου/βιαιότερου. Η κοινωνία τότε ήταν θεσμισμένη πάνω στη βία. Ο σεβασμός στο κοινό δίκαιο ήταν κάτι ανήκουστο. Έπρεπε λοιπόν οι σοφότεροι ιεράρχες της εποχής, που κατείχαν όχι μόνο και τις τρεις μορφές εξουσίας μίας πολιτείας αλλά και την ιερατική, να καταφέρουν να πειθαρχήσουν τον όχλο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι 10 εντολές του Μωϋσή. Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν διάφορες αλληγορίες/μύθοι για τη συναίτηση των απείθαρχων, οι οποίοι αν μη τι άλλο θα φοβόντουσαν τη θεία κρίση και σίγουρα έναν σκληρό κι αδέκαστο Θεό. Κάπως έτσι φτάσαμε στην παραγωγή του προκείμενου που μας απασχολεί.

Κολυμπώντας στα ρηχά, υποθέτω πως η αλληγορία αυτή σκοπό έχει να νουθετήσει τον απείθαρχο όχλο ώστε να τηρεί τις εντολές των εκφραστών του λόγου του Θεού (ό,τι πλησιέστερο σε διοίκηση διέθεταν ύστερα από έναν τύραννο-στρατιωτικό διοικητή) και να μην παρακούσει ουδεμία γιατί ο Θεός δε χαρίστηκε στους πρωτόπλαστους που τόσο αγαπούσε, πόσο σκληρότερη θα είναι η τιμωρία για εμάς; Φαινομενικά απλή υπόθεση, αλλά εάν κανείς συνυπολογίσει τα προαναφερθέντα θα κατανοήσει πως μία κοινωνία με καμία πολιτειακή συνείδηση και γνωρίζοντας μόνο τον νόμο επικράτησης του ισχυρότερου, για να τη συγκροτήσεις σε τάξη χρειάζεσαι μακιαβελική θεώρηση, να σε φοβούνται παρά να σε αγαπούν.

Πως όμως θα μεταφράζαμε τον απαγορευμένο καρπό εάν θέλαμε να εμβαθύνουμε την ανάλυση μας; Οι πρωτόπλαστοι ζούσαν βουτηγμένοι στη μακαριότητα κι έπειτα από τη βρώση του καρπού εξέπεσαν στη θλιβερή γη μας. Τι έμαθαν ή τι έπαθαν που τους έδιωξε από τη χώρα της αιώνιας ευτυχίας; Γευόμενοι «το μήλο» απέκτησαν μία γνώση, τα γινόμενα της οποίας τους γέμισαν θλίψη. Έμαθαν για την πείνα, τους πόνους της ζωής και το θάνατο. Θεωρώ πως οι συρραφείς του μύθου αυτού είχαν κατά νου τη γνώση του Θανάτου και του τρόμου που βιώνει ο Άνθρωπος στη θέαση του. Πως από το σύνολο της Φύσης, δηλαδή, ο Άνθρωπος διαχωρίστηκε έχοντας γνώση του Θανάτου, η θεμελιώδης διαφορά μας με τα ζώα.

Έκτοτε, από αυτό το σημείο μηδέν, στεκόμαστε γυμνοί και με τρόμο μπροστά σε αυτό το φαινόμενο και περιμένουμε (κατά τις Γραφές) τον Μεσσία με την έλευση του (Πρώτη ή Δευτέρα ανάλογα το δόγμα) για να λυτρωθούμε από αυτό. Ο Μεσσίας αυτός όμως θα μπορούσε να είναι ο ίδιος μας ο εαυτός, και βάσει βαθιάς έρευνας του εαυτού μας («γνώθι σαυτόν») να καταφέρουμε να υπερνικήσουμε τον θηριώδη αυτό αντίπαλο και να πετύχουμε τον απόλυτο στόχο του κάθε ανθρώπου, την ευδαιμονία.

Δε βαριέσαι…

Δε βαριέσαι…

Όταν ένας άνθρωπος είναι δημιουργικός και έχει όρεξη για ζωή, με ό,τι κι αν καταπιαστεί θα το κάνει με χαρά κι υπομονή και θα παράξει έργο. Όταν όμως είναι τεμπέλης και αδιάφορος, θα ασχοληθεί με ένα αντικείμενο που έχει πέσει πάνω του τυχαία, για βιοπορισμό και θα το ευτελίζει, θα αισθάνεται την εργασία μαρτύριο και κάθε τι που κάνει, αγγαρεία.
Αυτό οδηγεί στην επικράτηση της μετριότητας. Το βιώνουμε καθημερινά στη χώρα μας που δυστυχώς δεν μπορούμε να ξεκολλήσουμε. Διαρκώς, τεμπέληδες και ανεπαρκείς, «λίγοι», μας κρατάνε πίσω. Μην κάνεις τόσα πολλά γιατί χαλάς το όνομα, θα πρέπει κι οι υπόλοιποι. Τρικλοποδιές για να μη φανεί η αξία των πρώτων και ξεχωρίσουν από τους υπόλοιπους μέτριους, μη φανεί η γύμνια τους. Πίσω από όλα αυτά που μπορούμε να καταφέρουμε, από αυτούς που θέλουμε και μπορούμε να γίνουμε.
Αρκεί να βγουν μπροστά οι δημιουργικοί άνθρωποι και να παλέψουν παραμερίζοντας τους άτολμους και νοθρούς. Γιατί εντέλει, δε θέλουν και πολύ για να το βάλουν κάτω όσοι κουράζοντ’ εύκολα… Κι ας αποτύχουμε οι πρώτοι! Θα ανοίξει ο δρόμος και βήμα το βήμα θα καταφέρουμε να ζούμε πιο δημιουργικά, πιο όμορφα και πιο τολμηρά, χωρίς φόβο για το άγνωστο.
Πρέπει να παλέψουμε για την αισιοδοξία μας!

Cogito.

Cogito.

Ένα καταπιεσμένο από τα επιβεβλημένα σε αυτό ήθη άτομο νοιώθει εξοργισμένο όταν συναντά ένα άλλο ελεύθερο ή έστω λιγότερο καταπιεσμένο από αυτό.

Όταν ένα τέτοιο άτομο αναγκάζεται ή επιθυμεί να συμορφωθεί με ήθη που δεν του είναι αρεστά, μα βρίσκει σε αυτά μία πεπατημένη οδό που τον ανακουφίζει εντός γενικών πλαισίων να αντιμετωπίζει τον τρόμο του θανάτου που τον στοιχειώνει καθημερινά. Αναπόφευκτα, οι επιθυμίες του λογοκρίνονται από το ίδιο -πράγμα φρικτό- χωρίς να τις υποβάλει έστω στην παραμικρή κρίση. Έτσι, οδηγείται σε ένα μίσος απέναντι σε οποιονδήποτε έχει τολμήσει να σκεφτεί ελεύθερα και κρίνοντας τις ίδιες του τις σκέψεις να σχινοβατήσει μεταξύ τρόμου και ελπίδας, αναζητώντας κάποια αλήθεια.

Το ανωτέρω, αναλύοντας, συμβαίνει διότι δε δέχεται την ύπαρξη ενός διαφορετικού φαντασιακού το οποίο έρχεται σε αντίθεση με το αυτοεπιβεβλημένο σε αυτόν (τον καταπιεσμένο και οργισμένο), καθώς σπέρνει τον σπόρο της αμφιβολίας που έχει προσπαθήσει να εκχερσώσει μέσα του, καταφέρνοντας μόνο να μην κοιτάζει στρουθοκαμηλίζοντας το ανθισμένο δέντρο.

Τις ιδέες μας τις χτίζουμε είτε με γερά θεμέλια αυτοκριτικής και αυτοαμφισβήτησης είτε μας τις αυτοεπιβάλουμε πάνω σε σαθρό έδαφος. Όταν λοιπόν έρχεται μία σημαντική στιγμή -σαν κύμα- ή συνάντηση στη ζωή μας που θέτει μπροστά μας ένα διαφορετικό φαντασιακό, μία διαφορετική ιδέα ή θα σταθούμε ατρόμητοι ακούγοντας τον ήχο των κυμάτων ή θα τρέμουμε περιμένοντας την κατάρρευση μας.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν γιατί φοβόμαστε να εκτεθούμε στον ίδιο μας τον εαυτό και να αντιμετωπίσουμε αυτά που δε μας αρέσουν σε εμάς. Καταλήγουμε έτσι να μισούμε καθετί το διαφορετικό από το τίποτα και την αδράνεια και χτίζουμε λίθο λίθο τη σαρκοφάγο μας οριώμενοι σιωπηλά.

Ας τολμήσουμε λοιπόν να χτίσουμε ψηλά κάστρα και να ευχόμαστε να γκρεμιστούν από άλλα ψηλότερα και δυνατότερα! Τα θεμέλια δε θα πάψουν να υπάρχουν… Cogito λοιπόν!

Φθόνος

Φθόνος

Το υποκείμενο που μαίνεται με πάθος• τυφλά, έναντι της ιδέας που έχει το ίδιο συλλάβει για ένα άλλο υποκείμενο, γίνεται εν τέλει το ίδιο με το εμπαθές σε αυτό. Η διαρκής τριβή λόγω της εμμονής έναντι αυτού, προκαλεί την τάση μεταστροφής της φύσης του πρώτου προς το δεύτερο. Πρόκειται ίσως για μία αγνότατη έκφραση του ανίκητου θεού έρωτα.
Ο εμπαθής φθονεί τον εμπαθούμενο για αυτό που είναι έχει και μαίνεται εναντίον του με όλο του το είναι. Δίχως να κοιτάζει με καθαρή κρίση, κινείται παρορμητικά αλλοιώνοντας το Εγώ του με μόνο σκοπό (πιστεύει) την καταστροφή του «άλλου». Δεν συνειδητοποιεί όμως πως αφιερώνει το Εγώ του στον άλλο καταλήγοντας να περνάει περισσότερο χρόνο σκεπτόμενος αυτόν παρά τον ίδιο.
Όπως ο εραστής στον ερωμένο.
Με μία συνεχή ροπή προς το αντικείμενο εμπάθειας, καταλήγει εν τέλει να του έχει μοιάσει περισσότερο από όσο θα περίμενε και να έχει γίνει, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αυτό που ο ίδιος απεχθανόταν…

Σκοτώστε τη ρουτίνα!

Σκοτώστε τη ρουτίνα!

24/8=3 Συμπέρασμα; Το 1/3 της ημέρας μας και κατ’ επέκταση, της ενήλικης ζωής μας είναι ο χρόνος που αφιερώνουμε στην εργασία μας.
«Αν κάνεις τη δουλειά που αγαπάς, δε θα χρειαστεί να εργαστείς ούτε μία μέρα στη ζωή σου.» Κομφούκιος.
Όλοι γνωρίζουμε πως αυτή την περίοδο οικονομικής (και όχι μόνο) κρίσης το να εργάζεται κανείς θεωρείται ευλογία. Ακόμα μεγαλύτερη δε αν αγαπάει και τη δουλειά που κάνει. Πόσοι όμως είμαστε οι τυχεροί;

Η βασική και μόνη ουσιαστική επιδίωξη μας, πίσω από κάθε ενέργεια, φόβο, επιδίωξη, είναι η απόκτηση της ευδαιμονίας. Είναι κάτι που δεν το έχεις μόνο στον ελεύθερο σου χρόνο, αλλά πρόκειται για μία κατάσταση διαρκείας και μόνιμη, καμία σχέση με την πρόσκαιρη καλοπέραση.
Εάν λοιπόν στην εργασία μας δεν είμαστε ευτυχισμένοι, αυτό όχι μόνο επιρεάζει αρνητικά και το υπόλοιπο της καθημερινότητας μας, μα εμποτίζει στην κατήφεια όλη μας τη μέρα και κατ’ επέκταση τη ζωή μας.

Πρέπει λοιπόν είτε να είμαστε εκ των τυχερών που κάνουν το επάγγελμα που τους ταιριάζει, είτε να αγαπήσουμε την εργασία μας, να κατανοήσουμε πως οι δυσκολίες σε αυτή είναι μόνο εμπόδια που πρέπει και μπορούμε να τα ξεπεράσουμε. Τους τυχών γκρινιάρηδες και αγενέστατους γάιδαρούς που θα συναντήσουμε δε θα τους υποδεχτούμε πέφτοντας στη λάσπη να κυλιστούμε μαζί τους• αν παλεύεις με γουρούνια το μόνο που θα καταφέρεις θα είναι να λερωθείς και τα γουρούνια να διασκεδάσουν είχε πει κάποτε ένας σοφός, αλλά μένουμε ακέραιοι στον χαρακτήρα και τον επαγγελματισμό μας. Πιστέψτε με, και ο πιο άξεστος θα σας ευχαριστήσει στο τέλος (μιλώ εκ πείρας)! Θα αναλύσω αυτό το θέμα των κάφρων εκτενέστερα σε άλλη ανάρτηση.

Ακολουθώντας αυτά τα μονοπατάκια θα κερδίσουμε να πηγαίνουμε με όρεξη στη δουλειά μας, κι αν βγάζει άλλος λεφτά απ τον κόπο μας, εμείς τον χρόνο μας εκεί θα τον περάσουμε καλά• θα έχουμε έτσι βελτιώσει την ψυχική μας υγεία και θα αντιμετωπίσουμε με την ίδια όρεξη και δύναμη τις δυσκολίες της καθημερινότητας μας.

Δοκιμάστε το, αξίζει… Σκοτώστε τη ρουτίνα και χαρείτε τις προκλήσεις της ζωής!